Słoń bojowy

Słonie bojowe wykorzystywane były na wojnie głównie w starożytności. Zadaniem głównym słoni bojowych było szarżowanie, które z reguły powodowało panikę w szeregach wroga i dezorganizacje szyków. Diadochowie używali słoni bojowych też do ochrony własnych wojsk przed atakami jazdy nieprzyjaciela. Duże oddziały słoni bojowych brały udział m.in. w takich bitwach jak: Herakleą (280 p.n.e.), Tapsus (46 p.n.e.). Hydaspes (326 p.n.e.).

Niestety słonie nie do końca były dobrym środkiem walecznym, popadały w szybką panikę oraz popłoch i bardzo często przestawały reagować na komendy kornaków. Kres posługiwania się słońmi w boju przyniosło wynalezienie broni palnej, a jedne z ostatnich bitew przy użyciu słoni bojowych wydarzyły się w XVIII w.

Słonie były oswajane (nie udomawiane – łapano je jako dziko żyjące sztuki) już 4000 lat temu w regionie doliny Indusu. Jednym z pierwszych słoni jakie udało się oswoić to były słonie indyjskie zwane Elephas maximus, były one używane do prac w polu, na roli. Z kolei pierwsze użytkowanie tych słonii do celów militarnych miało miejsce w północnej części Indii w 1100 roku p.n.e.

Skuteczność bojowego użycia słoni spowodowała wzrost popularności tego rodzaju uzbrojenia. Diadochowie, będący spadkobiercami imperium Aleksandra Wielkiego używali setek słoni w toczonych między sobą wojnach. Egipcjanie i Kartagińczycy rozpoczęli oswajanie słoni afrykańskich (Loxodonta africana) do celów bojowych tak samo jak Numidyjczycy i Kuszyci. Początkowo oswajanym podgatunkiem był słoń afrykański leśny (Loxodonta africana cyclotis), który jest mniejszy od indyjskiego i osiąga w kłębie około 250 cm. Ponadto było to zwierzę dość rzadkie i płochliwe, przez co nie bardzo nadawało się do celów bojowych.